Πρόσφατα και ενόψει εξελίξεων στην ελληνική οικονομία, έχει αναπτυχθεί μία ολόκληρη δημόσια συζήτηση για το ρόλο του Δ.Ν.Τ. Ειδικότερα, συζητάμε εάν είναι καταστροφικό ή όχι το Δ.Ν.Τ. Εάν είναι μονόδρομος ή όχι. Εάν υπάρχουν θετικά στην έλευσή του στη χώρα μας.

Πριν από οτιδήποτε, θα πρέπει όλοι να καταλάβουμε και να συμφωνήσουμε ότι για την κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα, φταίμε εμείς οι ίδιοι. Με διαφορετική βέβαια, βαρύτητα ευθύνης ο καθένας. 

Δεν μπορεί όμως κανείς να αρνηθεί ότι υπάρχει μεγάλη ευθύνη σε όσους διαχειρίστηκαν τα οικονομικά της χώρας. Σε όσους γνώριζαν, αλλά δεν έκαναν τίποτα.  Σε όσους αντιτάσσονταν δογματικά σε κάθε σωστή και αναγκαία μεταρρύθμιση. Σε όσους συστηματικά λαΐκιζαν και σιγοντάριζαν κάθε κοινωνική ομάδα που ζητούσε κάθε φορά περισσότερα και περά από τις δυνάμεις μας. Σε όσους εξέθρεψαν την κουλτούρα του ρουσφετιού, της πελατειακότητας, της αρπαχτής, του εύκολου πλουτισμού και της ιδιοκτησιακής αντίληψης περί κράτους.

Αυτοί πάντως που σίγουρα δεν φέρουν ευθύνη είναι οι μαχόμενοι Έλληνες και Ελληνίδες. Όλοι αυτοί που καθημερινά δουλεύουν σκληρά για να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Όλοι αυτοί που έχουν αρχές, ιδανικά και όραμα για την Ελλάδα. Που θέλουν να δουν τη χώρα τους να αναπτύσσεται και να προοδεύει. Τα παιδιά τους να προκόβουν με βάση τις δυνάμεις τους και όχι σε ένα περιβάλλον αναξιοκρατίας, ωχαδερφισμού και ισοπέδωσης.

Πάντως σήμερα, τον Απρίλιο του 2010 είμαστε εδώ που είμαστε.  Οι επιλογές μας;

Να δανειστούμε από τις αγορές με επιτόκιο άνω του 7,5%.  Τι σημαίνει αυτό; 
Ουσιαστικά με τέτοια επιτόκια θα πληρώνουμε πάνω από 18 δισ. ευρώ το χρόνο σε τόκους, με σχεδόν βέβαιη την κατάρρευση και την πτώχευση στο μέλλον.

Να απευθυνθούμε στο Ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης.  Έτσι θα εξασφαλίσουμε μεν καλύτερα επιτόκια, αλλά θα υπακούσουμε στις εντολές του Δ.Ν.Τ. 

Οι ερωτήσεις που προκύπτουν πολλές και οι απαντήσεις μάλλον δύσκολες.

  Ποιο το περιεχόμενο της “σύμβασης” που θα υπογράψουμε με το Δ.Ν.Τ.;

Ποια νέα μέτρα θα επιβληθούν το τρέχον και τα επόμενα έτη;

Ποιο είναι το περιθώριο διαπραγμάτευσής μας, έτσι ώστε να αρνηθούμε κάποια μέτρα ή να τα τοποθετήσουμε αργότερα χρονικά;

Τι θα γίνει εάν στο τέλος του 2012, δεν έχουμε μειώσει το δημόσιο χρέος και οι αγορές εξακολουθούν να μην μας εμπιστεύονται;

Τι θα γίνει με την ύφεση που προκύπτει ήδη από τη δύσκολη εξίσωση : υψηλή ανεργία, υψηλή φορολογία, μη στήριξη της αγοράς, χαμηλή καταναλωτική ζήτηση;

Τέλος, ένα αμιγώς πολιτικό ερώτημα : Μήπως τελικά το Δ.Ν.Τ. θα μας υποχρεώσει να προχωρήσουμε σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν προχώρησαν υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους; Δηλαδή τον φόβο ότι θα χάσουν την εξουσία, ξεχνώντας ταυτόχρονα ότι κλήθηκαν από τον Ελληνικό λαό για διαχειριστούν με σύνεση τα χρήματά τους.

Ποιες είναι αυτές οι βασικές μεταρρυθμίσεις;

Άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.

Ένα πραγματικά δίκαιο ασφαλιστικό σύστημα, όπου όλοι θα παίρνουν τις συντάξεις τους βάσει των εισφορών τους και δουλεύοντας όλοι τα ίδια χρόνια.  Έτσι δεν θα έχουμε τις στρεβλώσεις που έχουμε σήμερα.  Για παράδειγμα μικρομεσαίος επιχειρηματίας του ΤΕΒΕ, που σε όλη του τη ζωή προσέφερε θέσεις εργασίας, να παίρνει σύνταξη 780 ευρώ και δημόσιος υπάλληλος να παίρνει 1.800 ευρώ.

Λιγότερο κράτος.  Σε μια Ελλάδα των σχεδόν 11 εκατομμυρίων, ακόμα και με την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη, ο Δημόσιος τομέας δεν μπορεί να ξεπερνά τις 200.000 υπαλλήλους.

Καταπάτηση της μαύρης οικονομίας και της εισφοροδιαφυγής, γιατί όλοι οφείλουμε να συνεισφέρουμε στο “σπίτι μας” ανάλογα με αυτά που εισπράττουμε.

Άμεση απελευθέρωση αγορών και κλειστών επαγγελμάτων, για να μειωθεί το κόστος για τους πολίτες, αλλά και να τονωθεί η ανταγωνιστικότητά μας.

Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να ζυγίσει όλες τις εναλλακτικές και να προχωρήσει στις επιλογές που θα κάνει. Είναι επίσης, υποχρεωμένη να ενημερώσει τους Έλληνες πολίτες με σαφήνεια για το τι μας περιμένει. 

Το διακύβευμα σήμερα είναι η διάσωση της Ελλάδας.  Δεν είναι το πολιτικό κόστος. Δεν είναι ο λαϊκισμός. Δεν είναι τα πολιτικά οφέλη.  Η ιστορία θα μας κρίνει όλους και σίγουρα θα καταγράψει θετικά εκείνους που έβαλαν ουσιαστική πλάτη για τη διάσωση της χώρας μας.